Parunpong's profileon_remix_twisty@hotmail....PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
on_remix_twisty@hotmail.comNovember 21 เกิดขึ้นมาวันนี้เป็นอีกวันน่ะ ที่เรามีความรู้สึก ว่า เรากำลังกินเบียอยู่บนโต๊ะ อากาศมานก็ช่างเย็น มองไปรอบๆ มีทุ่งหญ้าที่กว้าง มีภูเขา มีทะเลอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกนี้ทำให้เราย้อนเวลาภายในใจเราเอง ทำให้คิดเรื่องราวเก่าๆที่เราไม่เคยที่จะลืม มานคงจะเป็นเเผล ที่รักษาเท่าไหร่ ก็ไม่เคยหาย คงเป็นเพราะว่าเราเหงาล่ะสิน่ะ อีกไม่กี่วันก็เป็นวันที่ คนมีคู่ออกไปทำอะไรร่วมกันเเล้วล่ะสิ เเต่อย่างนอ้ยเราก็มีเพ่ของเราเเละเพื่อนเพ่ของเราอยู่นิ ความรู้สึกมานเเตกต่างกับที่เราไปทำอะไรร่วมกับคนที่เรา รู้สึกดีล่ะสิน่ะ September 25 ขำๆๆเเก้เหงา เเก้คิดถึงคนที่อยู่ไกล เรื่องราวใช้เวลาในการเจอเเสนสั้น เเต่ใช้เวลาในการจดจำยาวนาน July 29 ผู้อับโชคคิดย้อนกลับไป ตั้งเเต่เข้าเรียนอนุบาลจนกระทั้งเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรี คิดเเล้วมานก็เเปลกดีน่ะ ที่ผมไม่เคยสอบที่ไหนได้เลยนับจากการเข้าอนุบาลมาจนกระทั้งปริญญาตรี เเม้เเต่เรื่องความรักผมเองก็ไม่มีโชคเหมือน เเต่ผมก็มีโชคอยู่เเค่เรื่องๆเดียว คือ ผมมีความสุขในสิ่งที่ผมเป็นเเละผมรัก นั้นคือการที่ผมได้เดินเข้าก้าวที่50ก่อนที่จะถึงย่างก้าว100 คือการได้เรียนต่อในระดับปริญญาตรี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สาขาสถาปัตกรรมศาสตร์ ผมสุดๆไปเลยว่ะ June 08 ความเหงา อีกฝากของความรู้สึกคุณเคยคิดไม่ว่า ช่วงเวลา เวลาหนึ่งที่คุณมีความสุขมันนานเเค่ไหน จะนับเป็นวินาที นาที ชั่วโมง วัน เดือน เเละปี เมื่อเวลาที่เรามีความสุข มันก็จะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เราคงทำจะได้มันได้เเค่พียงจดจำมันเอาไว้เเละนึกถึงมัน คงจะเป็นความทรงจำที่มีสีเหมือนสายลม บางคนยืนอยู่บนช่วงเวลาที่มีความสุข บางคนยืนอยู่บนช่วงเวลาที่นึกย้อนหาวันที่เคยมีความสุข บางคนยืนอยู่ช่วงเวลาที่เศร้า บางคนยืนอยู่เพื่อรอ เเละบางคนยืนต่อไปเเละลืมคนที่รออยู่ หลายคนบอกเเละถามว่าเรามีลมหายใจเพื่ออะไร เเต่สำหรับผล คงจะตอบว่ามีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งที่จะทำ มีชายคนหนึ่งหนึ่งรอ อะไรหลายๆอย่างอยู่บนเก้าอี้ เวลาผ่านไป มีเเสงสาดส่องผ่านสายตา เจอค่ำคืน เป็นเเบบนี้ผ่านหลากหลาย ยากจะนับ นั่งอยู่ที่ตรงนี้ June 04 ความวุ่นวายของจิดใจฉันนี้เปรียบดั่งคนที่ตามหาเม็ดทรายสีชมพูในท้องผืนน้ำน้ำเงิน อาจจะมีโอกาสที่พบเจอ เเละก็ไม่มีโอกาสที่จะได้เห็น อยากจะยืนอยู่บนหาดทรายสีขาว ตรงผืนหน้ามีท้องน้ำเป็นเส้นตรงสีน้ำเงิน ขั้นด้วยหมู่เมฆสีขาวสวยปนสีฟ้าไร้โศกเศร้า จิดใจไร้ความวุ่นวาย มีรอยยิ้มที่สบายจากที่มอง อยากจะหยุดตัวนี้ไว้เเค่บนหาดทรายขาว ไม่อยากจะเป็นสายลมที่พัดผ่านก็ผูกพัน เมื่อพัดผ่านจากก็โศกเศร้าวุ่นวายใจ May 11 เจ้าหญิงกับทหาร> > ความรักกับการรอคอย> > > > > ทหารหนุ่มแอบหลงรักเจ้าหญิงเลอโฉม> > > >เขาตระหนักถึงความสูงส่งของเธอ> > เฉกเช่นเดียวกับที่ตระหนักถึงความต่ำต้อยตน> > > > แต่เขายังรวบรวมความกล้า เดินเสี่ยงตายเข้าไปบอกเธอว่า> > “รัก”> > > >และจะอยู่บนโลกต่อไปโดยไม่มีเธอไม่ได้> > เจ้าหญิงผู้เป็นดวงใจตอบเขาว่า> > > >”ถ้าสามารถรอคอยอยู่ใต้ระเบียงห้องเธอได้ติดต่อกัน> > 100 วัน 100 คืน > >เธอจะเป็นของเขาตลอดไป”> > > ณ ใต้ระเบียง ทหารหนุ่มเฝ้ารอคอยอยู่ตรงนั้น> > > >วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า> > โดยไม่ยอมขยับเขยื้อนกายไปไหน> > > >เขารอคอยในสายลมบาดผิว> > รอคอยในสายฝนกระหน่ำ> > > >รอคอยในความหนาวเหน็บของหิมะ> > วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า> > > >โดยมีเจ้าหญิงของเขาเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา> > > >เธอเห็นหยาดน้ำตาของเขาพรูพรายเป็นสาย> จนกระทั่งในคืนที่ 99> > ทหารหนุ่ม > >หยุดร้องไห้> > หยุดรอคอย> > หยุดทุกอย่างไว้> > แล้วหันหลังเดินจากไป> > > >เรื่องนี้ไม่มีตอนจบ แต่มีบางคำถาม บางคำตอบในใจ> > > >ความรักของเธอกับเขาอาจจะเหมือน “นาฬิกาทราย “> > > >เมื่อฝ่ายหนึ่งเริ่มหมดรักไปในใจอีกฝ่ายหนึ่งกลับรักขึ้นมาใหม่เต็มเปี่ยม> > > > >แต่บางทีทหารหนุ่มอาจตั้งใจแค่แสดงให้เห็นว่าเขารักเธอจริงแท้แค่ไหน> > > > >แค่พิสูจน์ให้เห็น แต่ไม่ต้องการ ครอบครองไว้> > หรือบางทีเขาอาจเสียใจ> > > >ต้องตัดใจจากไปเพราะรักเขาถูกทำร้ายย่ำยี> > > >หรือบางทีเป็นเจ้าหญิงเองที่เสียใจ> > > >เพราะไม่เคยมีใครรักเธอได้อีกถึงเพียงนี้...> > > ความรัก > >เป็นสิ่งที่ออกแบบไม่ได้> > ความรัก เป็นเรื่องที่บังคับใจกันไม่ได้> > > >ความรัก ที่บริสุทธิ์ คือ การให้...> > ให้โดยที่ไม่หวังว่าจะได้อะไรตอบแทน> > > > > .........แต่ในความเป็นจริงแล้ว> > ผู้ที่ให้มักจะหวังอยู่ลึกๆ> > > >ที่จะได้ความรักเป็นสิ่งตอบแทน..เสมอ> > และเมื่อเค้าได้ ความรัก กลับมาแล้ว> > > > มีเพียงน้อยคนนักที่จะสามารถให้ในลักษณะนี้ได้ตลอดไป> > > >ความอดทนอยู่คู่กับความรักไม่ได้> > แต่ความเข้าใจต่างหากที่ควรเคียงคู่กันไป> > > > ถูกต้องที่ “เวลา” เป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ทุกอย่าง> > โดยเฉพาะความรัก> > > > >การประคองให้รักกันได้ตลอดไป> > เป็นสิ่งที่ยากกว่าการจะทำอย่างใรให้รักกัน> > > > > เจ้าหญิงไม่ผิด และ ทหารผู้นี้ก็ไม่ผิด> > > เพียงแต่เวลาของ ความรัก > >ของสองคนนี้.> ..> ไม่เท่ากันเท่านั้นเอง> > > เราจะรู้ค่าของสิ่งของสิ่งหนึ่ง > >เมื่อเราได้รู้ว่าเรา...> > |
|
||||||||
|
|
